5/20/2009

BCN



Nalgún punto do barrio de Gràcia, aos pés xa do parque Güell, pódense ler, nun valado, un par de pintadas en inglés que nos interpelan directamente. Unha di: «Tourist terrorist». A outra: «Carcelona: Good for tourists bad for neighbours». Pasei uns diíñas na capital catalá. Impresiona a súa beleza, decepciona a súa conversión en cidade-espectáculo globalizada. Tras facer caso do canon e gozar do modernismo, do gótico e do universo-picasso, entro nunha librería e merco
La ciudad mentirosa. Fraude y miseria del “Modelo Barcelona” (Catarata, 2007) de Manuel Delgado. Unha excelente anti-guía do que viu sucedendo nesta metrópole encantada de coñecerse —«Barcelona, posa't guapa», di a publicidade do Concello— que, a golpe de evento deportivo e cultural leva, desde a Exposición Mundial de 1929, propiciando políticas cada vez máis agresivas de especulación urbanística, tematización, desconflictivización e exclusión. Como mostra da lucidez de Delgado, un parágrafo significativo:


«Esta crítica a las intervenciones urbanísticas en el núcleo antigüo de Barcelona tiene que ser matizada, justo para que no se confunda con la defensa romántica y en última instancia reaccionaria de la “esencia perdida” del barrio. La desembocadura inevitable de este tipo de críticas acaba mezclando la perfidia de las autoridades y las empresas inmobiliarias con las consecuencias no menos perversas que se atribuye a la presencia de nuevos vecinos provenientes de la inmigración. No se plantea aquí una censura al hecho de que las ciudades y los barrios cambien, ni al principio de acuerdo con el cual eran de sus habitantes. Lo que se critica es que las actuaciones respondan al hecho de que a políticos y promotores les parezca inaceptable que, justo en medio de la ciudad, vivan obreros, inquilinos de rentas bajas y otros elementos escasamente decorativos que puedan asustar a los turistas y a los nuevos propietarios, a los que se pretende atraer a toda costa. He ahí un nuevo ingrediente del “modelo Barcelona”: el proceso inexorable de ilegalización de la pobreza.»

Noutro lugar do libro, o antropólogo tamén cita unha pintada escrita no 2007 nunha parede de Gràcia. Remato con ela. Porque dificilmente se pode describir de xeito tan acaído e con medios máis económicos, o fenómeno da xentrificación:

«Si usas gafas de pasta y te dedicas al diseño de interiores, éste es tu barrio; antes era el mío».

3 comentários:

cormelana disse...

Moitísimas grazas polo artigo. Quédome co lema.
En Canido (Malpica) sería algo como: "se es madrileño e estás de vacacións, este é o teu barrio. Antes era o meu"
(dato real: piso a estrear de algo máis de 100 metros cadrados, xaneiro de 2004: 12 millóns e medio das antigas pesetas. mediados de 2005, piso de 90 metros cadrados xusto enfronte: 35 millósn das antigas pesetas, en planos)

O Fuco disse...

Desgrazadamente case que toda a costa galega podería adoptar como propia a pintada que suxires. Está claro que nos padecemos unha xentrificación colonizadora.

freefun0616 disse...

酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店經紀,
酒店打工經紀,
制服酒店工作,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
酒店經紀,

,