9/18/2017

Sobre a iniciativa de Unidos Podemos para Catalunya

O que segue forma parte dunha conversa facebooqueira. Non disparen ao bloguer polo estilo.

1. Penso que a cousa ten máis que ver con que Podemos estaba quedando fóra de foco. A posición dos Comúns en Cat era insostible e os podemitas madrileños, simplemente, non soportan ser espectadores, teñen que ser protagonistas.
2. Benvido
s á defensa das liberdades democráticas! Xa era hora. Pero o problema de fondo que fixo que o réxime tivese que apretar foi o problema nacional. Se non se aborda iso, non se aborda o problema de fondo, só se ataca a epiderme.
3. Non dubido de que haberá sectores cataláns que aproveitarán este coche. Hai moitos sectores alí que están deseando parar a maquinaria que puxeron en marcha. Eu mesmo fun dos que me trabuquei, nunca pensei que chegasen ata aquí, crin que ían parar antes. A cousa é: é posible parar agora sen que todo remate nun rotundo fracaso?
4. Non actúa esta iniciativa podemita coma un freo máis a algo que podería desbocarse (no bo sentido do termo) e resultar incontrolable para o E. Español? Que condicións existen no Estado español para realizar ningún referendum pactado? Non trata Podemos, máis ben, de recolocarse no taboleiro antes de ser succionado e relegado ao papel de simple muleta dun hipotético goberno do PSOE?
5. Aquí, en Gz, a cousa é un desastre. E si, todo é improvisado e sen estratexia ningunha. Tamén teño que dicir, porque puiden coñecer os dous mundos por dentro, que o experimento Anova-En Marea é mil veces peor, no que a organización, previsión e estratexia se refire que o experimento BNG (este ten outros problemas, que conste, o máis recente, por exemplo, a súa cegueira co 15M e co que este fenómeno nos estaba a dicir sobre os cambios sociolóxicos na sociedade galega urbana). Eu fago a miña autocrítica na medida en que colaborei na parte alícuota que me poida corresponder (tampouco máis), a que esteamos neste desastre.
Porén, o desastre vai tamén un pouco alén de Gz, chega tamén ao E. Español e a Catalunya. Tras o 15M, Podemos serviu, como moito, para que o malestar non desembocase en fascismo a nivel popular non para afrontar o estado de cousas que deixaba a crise do capitalismo financeiro e o novo reparto de poder europeo. Había condicións para que o fascismo prendese a nivel popular, e impedir iso foi o único bo que, para min, trouxo Podemos. Para o que penso que non sirve Podemos é para cargarse o fascismo que aínda existe, en modo de franquismo, no aparato de Estado español, e non sirven porque no fondo son herdeiros daquel PCE que colaborou na Transición. 
Aínda que o potente da política hoxe en día non se decide nin en Madrid nin en Barcelona senón en Frankfurt, aquí a cousa non vai dar para tanto, semella posible que, como moito, dea, grazas á gasolina catalá, para unha reforma interna do Estado español (salvo que definitivamente o réxime se peche en banda e remate o sangue chegando ao río). Menos dá unha pedra. Sen dúbida.
6. Dado que isto é así, dado que, como moito, a cousa irá de reformar o protectorado español, a Galicia cómprelle unha plataforma nacional que actúe soberanamente no melón que, máis tarde ou máis cedo, se abrirá sobre a superación do actual Estado das autonomías. Gz non pode actuar como simple acompañante débil dun seudo espazo confederal que ten de confederal o que eu de cura.
7. Veremos que dá de si o chiringuito podemita. Se o choque de trens continúa o 1-O, se os partidos cataláns continúan a súa folla de ruta, servirá de pouco para solucionar o problema nacional.
CODA. Se finalmente chego a ver unha reunión de diputados de Podemos-PCE acompañados unicamente polos da antiga CIU entonces vou rir un cacho dos comunistas españois e o seu rollo cos "nacionalismos burgueses periféricos". Pero isto xa é o tipo escarnio e maldizer que eu gozo, nada serio politicamente.

9/17/2017

Recapitulación persoal dun debate



O pasado venres tiven a oportunidade, grazas a Lídia Senra, que foi quen organizou o acto, de moderar un interesante debate no que participaron a ferrolá Lupe Ces, as nicaraguenses Mónica Baltodano e Haydee Castillo e máis o portoricense Ramón Grosfoguel.
Mentres as ponentes disertaban eu ía anotando, na miña libreta, cousiñas que me chamaban a atención do que se dicía. Estiven a revisar as notas e, aínda que apareceron múltiples temas, gustaríame salientar algúns en particular.
Así, do relatorio de Lupe Ces, gustoume a súa visión esperanzada sobre as novas xeracións. As cualidades que ela, mestra de profesión, percibía nelas (alta formación, capacidade de esforzo, sensibilidade ecolóxica...) e tamén os problemas que, ao seu ver, padecen (frustración), todo o cal daba pé a certo optimismo da vontade a respecto da materia prima humana que debe continuar a tarefa de constituírse como suxeito político para si.
Da intervención de Haydee Castillo, quedei coa súa énfase na necesidade de crearmos unha "nova cultura" (moi importante esta idea de reminiscencias gramscianas), unha cultura na que, segundo a ponente, deberían cobrar máis presenza os afectos, o territorio, os valores éticos...
Da intervención de Ramón Grosfoguel, gustoume especialmente a súa aseveración, con afán provocador, de que o "capitalismo non existe", entendida esta como que o capitalismo, o puro modo de produción económica, non existe de xeito separado, abstracto e independente do líquido ambiótico cultural no que estamos inmersos e que, polo tanto, o economicismo puro, a idea de que a base económica é o único determinante e o único aspecto que debe atender a esquerda, non ten que conducir, necesariamente, mecanicamente, á emancipación (do mesmo xeito, dito sexa de paso, que o culturalismo puro que impregna á esquerda desde a eclosión no seu seo da diversas teorías "post").
Unindo estas ideas, e por comentar aquí a miña sobre o tema tratado (no fondo o vello "que facer"), a tarefa que teriamos por diante sería, nada máis e nada menos, que abonar o substrato sobre o que levantar as columnas, as paredes e finalmente o teito desa casa que precisamos erguer para deixarmos de estar á intempérie (que é onde estamos desde, polo menos, 1989 e, probablemente, desde 1968); isto é, o movemento democrático que tome o relevo ao que no século XX floreceu como movemento obreiro (e que, como mostrou E.P. Thompson, levou un longo tempo construír). Trátase, logo, de estercar con paciencia o campo para que de aí poida agromar o suxeito político autoconsciente (nada máis lonxe que a concepción da política como a creación de plataformas electorais compostas por un pequeno número de cadros, pero sen movemento autónomo popular que as sustente, as controle e as dirixa: a construción da casa polo tellado).
Só coa existencia dese susbtrato é que se poderían evitar oprobios como o que comentaba a ponente que me falta, Mónica Baltodano, quen chamou a atención sobre como réxime autoritario-neoliberal (nas súas propias palabras) de Daniel Ortega en Nicaragua, se apropiara dos símbolos e da cultura nacida da Revolución Sandinista, o que nos indica que eses símbolos e cultura xa non contan cun movemento vivo que os continúe reproducindo na súa vida cotiá, de aí que se transformen en simples significantes flotantes que poden ser vampirizados, mesmo co fin de levar a cabo o tipo de políticas contra as que naceu esa cultura, cando esta era realmente vivida polo movemento que a creaba e recreaba coa súa propia práctica, autonomamente (palabra que, como lle lin recentemente a Cornelius Castoriadis, vén do grego auto e nomos (αὐτόνομος), isto é: darse a un mesmo, de xeito consciente, a súa propia lei, o seu propio marco de conducta independentemente do marco impulsado polo poder.