5/21/2017

Y en esto llegó Pedro

1. Vitoria de Pedro Sánchez nas primarias do PSOE. Mala nova para Iglesias, que sen dúbida prefería unha vitoria da dereitosa e zombie Susana Díaz. Errejón, sorrí, agora volve ter marxe de manobra para falar co PSOE ponteando ao da coleta (a vinganza é un prato que se serve frío). Os de IU pro-fusión, a priori, deberían estar preocupados. 

2. Clarificación da inutilidade da moción de censura formulada por Iglesias ao seu estilo de mestre pirotécnico. Pedro Sánchez xa dixo, previo aos resultados das primarias, que non apoiará a moción. O regramento do Congreso sobre as mocións indica que: 

"ningún dos signatarios dunha moción de censura rexeitada poderá asinar outra durante o mesmo período de sesións. A estos efectos a presentada no período entre sesións imputarase ao seguiente período de sesións".

Iso significa que Podemos non poderá asinar unha nova moción de censura ata setembro. Cabería que o PSOE presentase a súa moción neste período de sesións, pero... cal é o reparto de fidelidades dos deputados socialistas a respecto da vella garda do PSOE para levar a cabo tal cousa e, sobre todo, como pode o PSOE xustificar unha nova moción despois de rexeitar esta?

Rajoy ten tempo. Fumará máis puros e verá que sucede agora a nivel interno tanto no PSOE como en Podemos. Ten a postestade de convocar eleccións cando mellor lle conveña e situarse coma el ou o caos do separatismo catalán + a Fronte Popular de Xudea. C´s tamén podería saír damnificado dun escenario con esa polarización. 


En suma, por segunda vez, a pirotecnia podemita impedirá un goberno á portuguesa: goberno socialista con apoios exteriores da esquerda para mandar a Rajoy e a todo o PP a Siberia, derrogar as leis mais lesivas das vixentes, deixando que sexa o PSOE quen acate os dogmas europeos de austeridade aos que, sen dúbida, Pedro Sánchez tampouco faría fronte e cunha esquerda sen padecer a humillación de gobernar a austeridade (que era a opción errejonista do tripartito con PSOE+Cs). 

Desta vez, os podemitas terán diante un PSOE cunha figura á fronte rexenerada, cun lavado de cara esquerdista e libre, polo menos na retórica, da sombra alongada do felipismo e o IBEX-35.

3. De En Marea e a súa consulta sobre unha moción de censura cuxo portavoz do seu grupo no Congreso xa rexistrara un día antes de que se iniciase a consulta e que arengaba ás masas madrileñas, con citas do himno galego incluídas, ao tempo que no seu país se votaba en diferido, pouco se pode dicir. Non é que non sexa unha forza nacional, soberana, é que nin sequera se pode considerar unha forza confederada. É pura subalternidade. 

4. De Anova. O outro día reuníronse un grupiño máis ben escaso de persoas que se autodenominan a Coordinadora Nacional de Anova onde tiraron a gran conclusión de que as relacións entre Podemos+EU con En Marea son, digamos, difíciles, por non dicir incompatibles. Eses cranios privilexiados deberon quedar descansados ao verificar o que é un clamor desde a mesma constitución do grupo de En Marea en Madrid. Clamor que coñecían pero fronte o que preferiron aplicar a estratexia do avestruz cando non colaborar directamente cos madrileños para dinamitar a soberanía e o carácter nacional da forza galega.

5. Abel Caballero. O do meu alcalde son os setos, as rotondas e as publireportaxes pagadas no Faro de Vigo. Todo o demais excede as súas capacidades. Algo que xa demostrou no seu momento cando foi candidato á Xunta polo PSdG e que agora revalidou co seu susanismo furibundo.

1/03/2017

Pedroche e Berger

O atuendo de Cristina Pedroche nas campanadas de noitevella retransmitidas pola televisión. Liberdade ou opresión? Falsa disxuntiva. No capitalismo avanzado a liberdade é a opresión. A procura do diferente, do estrambótico, do aínda máis difícil conduce ao individuo a unha teima absurda na expresión da súa liberdade individual que o escraviza. No caso dunha muller, esta procura prodúcese nunhas claves determinadas, case que sempre vencelladas ao seu rol de obxecto sexual, o que a sitúa nun lugar dependente da ollada do home, como xa sinalara hai moitos anos o recentemente falecido John Berger a propósito da figura da muller na arte occidental; pero a procura do diferente, do novo, do especial, é transversal a todos os aspectos da sociedade do capitalismo avanzado e a todos os individuos, independentemente do seu xénero.
O nomadismo é a norma no capitalismo avanzado. O devir, o performativo, o flexible, o permanentemente en formación é a rocha sólida que sostén o capitalismo avanzado. A destrución creativa schumpeteriana; malia tratarse, en moitos aspectos, dunha destrución destrutiva. A repetición das pequenas diferenzas nas mercadorías e gadgets que ofrece o mercado, a eterna reiteración do distinto e singular nas modas, sexa en arquitectura, arte, música, vestimenta, mesmo política ou economía, constitúe unha sorte de rebumbio que se imita co movemento pero que, en realidade, sempre permanece no mesmo lugar.
A do ser humano é unha loita -abocada a ser perdida en última instancia, pero que debe continuar a darse- contra o devir do informe. 
Dos cortalumes nos bosques ás canalizacións dos ríos, pasando polas leis contra o libre movemento de capitais ata esa arbitrariedade de consumo propio chamada Declaración Universal dos Dereitos Humanos, que ningún ente non-humano sancionou (nin siquera un supraEstado creado polos seres humanos), o ser humano acota, regula, fixa, nomea para facer do mundo un lugar habitable. 
Se cadra por iso, John Berger centrou a súa atención na figura do labrego -entendido este case que como arquetipo ou concepto- o ser humano afincado na porca terra, que tiña un nome para cada penedo, cada regato, cada monte. O antinómada. O ser sen historia, nos termos do marxismo máis positivista; por iso, tamén, o ser incompatible co capitalismo, e o ser ao que o capitalismo está exterminando.