8/20/2016

Sobre as primarias de En Marea

Pasemos por alto os variados despropósitos sucedidos no proceso das primarias de En Marea, entre os cales, dos máis graves, se atopa a revocación pola Coordinadora da decisión da asemblea do Mar de Vigo de que non houbese voto telemático. Centrémonos só en que se produciron esas primarias e lembremos aquilo que se podía deducir do que dicía Francisco Louçà nun seu artigo sobre ese sistema: as primarias tenden a "normalizar" as propostas dos partidos. E, efectivamente, iso é algo facilmente comprobable na candidatura saída das primarias de En Marea.

No eixo nacional, a irrupción fortisima de Podemos nas listas de En Marea -despois, compre lembralo, dunha campaña desacomplexadamente colonial; carabelas incluídas- suporá a entrada no espazo da esquerda galega duns deputados cuxa axenda pasa máis por Madrid que por Galicia. E, salvo para pánfilos irredentos e amigos da impostura, un partido cunha axenda de construcción organizativa propia máis que clara ao que o da Unidade Popular lle soa a cousa de pitufos gruñóns.

No eixo esquerda-dereita a normalización tamén é evidente.

O apoio de Beiras-Anova ao candidato Villares -un home, por forza de profesión, de orde, como xa está a deixar claro en entrevistas; velaí a súa crenza na preponderancia da Lei escrita sobre a Política por exemplo arredor da posible inhabilitación de Otegi- cuxo discurso político é francamente semellante ao de Quintana (o cal en si non ten nada malo, salvo pola peculiaridade de que os que onte protestaban polo xiro á dereita de Quintana hoxe aplauden o charmé de Villares) só é comprensible a través dunha pirueta de dobre salto mortal discursiva de dimensións olímpicas que nos conduce, sen solución de continuídade, de "a Constitución está cancelada de facto", "vivimos na Autoanemia" e estamos "no IV Reich sen Wehrmacht" á ladaíña do aproveitamento competencial e da Constitución como límite.

Da entrada masiva do posmarxismo podemita, nas súas distintas tribus galaicas, só se pode agardar xornadas gloriosas de navalleo pola cuestión alimentaria dos cargos, qualunquismo, galeguismo sentimentaloide de raíz fraguiana e festival de significantes baleiros.

Os resultados de EU, discretos, son dignos para un partido da súa forza e militancia en Galicia pero, que Fajardo quedase nun posto moi baixo e a xente de Yolanda Díaz quedase en postos aceptables son, de novo, boas novas para Podemos.

Quen sacou boa tallada do proceso foi Cerna, os que deixaran "o barco entre as pedras" e que moita militancia en Anova criticaba por autonomistas, rendibilizando altamente en potenciais deputados o seu pequeno tamaño en militancia e en incidencia social. Tallada abondosa sacou tamén o espírito de Quintana co ex senador e ex CxG Pérez Bouza nun bo posto de saída por Ourense.

A derrotada, sen paliativos, deste proceso é Anova. Algo, por outra banda, previsible e predicido. O partido de Beiras, alguén cun capital político importante neste país, non un chaíñas calquera, celebra conseguir dous postos de saída en Coruña e Ourense (como se non estivesemos a falar dunhas galegas e non dunhas xerais!) e asiste con xúbilo á realidade de que en Pontevedra o seu primeiro militante sexa o número 8 (despois de ceder, nun xesto de dadivosidade realmente rechamante, o número un da candidatura a unha militante de Anticapitalistas-Podemos).

Canto á Marea Atlántica, o que xa sabiamos. Por si mesmos son pouca cousa. Un mero apéndice de Podemos cuxa militancia, como é obvio, prefire o orixinal á copia, de aí que o candidato de MA quedase relegado ao número sete da candidatura da Coruña.

En suma, unha ensalada de ingredientes variados e máis ben insípidos que, de seguro, dará grandes espectáculos no Parlamento e que só ten, no medio prazo, dous destinos posibles: asimilación con Podemos ou implosión.

8/11/2016

O neoliberalismo é da cor do lume


A vaga de incendios que este verán volve infestar os montes do sur de Galicia danos a imaxe exacta do rostro neoliberal.

O laissez faire urbanístico: vilas e parroquias sen ningún tipo de planificación racional que non sexa a da racionalidade inmobiliaria e a da racionalidade dos alcaldes "ti-vai-facendo".

O laissez faire forestal: monocultivo de masas arbóreas ao servizo da industria da pasta de papel sen máis criterio para a súa distribución no territorio que o rendemento económico a curto prazo e sen atender, en ningún caso, a outros criterios como poidan ser o social, o cultural e xa non digamos o ambiental.

A non comparecencia do Estado: entendido este non como unha administración concreta, senón como o aparato burocrático organizativo encargado de velar polo benestar das persoas e cuxa función vaia alén de reservarse o monopolio da violencia para protexer a propiedade privada; a este respecto, comeza a ser unha imaxe recurrente a da cidadanía galega do común substituíndo, cos seus propios medios e pola súa conta e risco, as funcións do Estado, xa sexa -no seu momento- para levar os sumidoiros ou a auga corrente ás casas das parroquias e extrarradios das cidades, xa sexa para recoller chapapote nas rías a bordo de chalanas, xa sexa para apagar lapas de varios metros de altura con caldeiros e mangueiras. Os lumes forestais en Galicia ofrecen a viva imaxe do que significa, para as clases populares, a utopía neoliberal do Estado mínimo e da "sociedade civil" (tal como a entenden os liberais) forte.

A substitución -provocada polo carácter "revolucionario" do capitalismo- de modos de vida e de ocupación do territorio simbióticos co monte por núcleos poboacionais postindustriais enclavados en grandes extensións de terra dedicadas unicamente á explotación intensiva e neocolonial da madeira.

O papel dos medios de comunicación de masas como encubridores dos mesmos políticos de medio pelo que lexislan para que todo este caos sexa posible, que recortan, coa escusa da austeridade imposta polo capital, na dotación de medios de prevención e extinción pero que reparten, profusamente, subvencións con diñeiro público a eses mesmos medios de desinformación. 

A naturalización da política, neste caso apelando á climatoloxía; como se a realidade dunha relativa seca nos verás do sur galego (a diferenza, por exemplo, do norte do país) non fose un dato coñecido e previsible que o político debe tentar superar, non aceptar como unha fatalidade inexorable do destino ante a que só resta cruzar os brazos e rezar.

Por último, a énfase no aspecto penal do problema do lume (os lumes coma un asunto de delicuencia individual) como xeito de encubrir o carácter político da existencia de incendios forestais.