12/09/2017

Preguntas retóricas sobre a reacción político-partidaria "ao de Lídia"

Teño un fillo de seis anos. Está vacinado. Penso que non teño que dicir moito máis sobre a miña opinión arredor da cuestión das vacinas.

Agora, por que a présa de Anova en desmarcarse de Lídia? Por que, nun espazo onde as incoherencias e contradicións políticas son tantas que non chegan os dedos das mans e dos pés para contalas (por dicilo con Martiño Noriega, «as contradicións son permanentes»), aparece, con tanta rapidez, claridade expositiva e rotundidade (bendito todo isto, pero sempre!), un posicionamento de Anova sobre quen, ata hai pouco, foi a súa candidata? Unha candidata, anímovos a ir á hemeroteca, pola que Xosé Manuel Beiras (quen, dado que aparece e desaparece, aínda non sabemos ben se deixou a Portavocía Nacional desa organización ou non) se desviviu en eloxios e, mesmo, en admiración persoal?

Unha clave dábaa Rubén Pérez, secretario de organización de EU, quen, segundo Sermos Galiza, lembra o que xa sabiamos: que ese partido non recoñece a Lídia Senra como a súa eurodeputada, sendo que "funciona" como "non adscrita" e que "non rende contas a ninguén". Que é o que nos está a dicir a declaración de Rubén Pérez? O evidente, que Lídia Senra negouse a ser comparsa de Podemos e EU no Parlamento Europeo desde hai ben tempo. Negouse, pois, a seguir a estratexia submisa de Anova cos seus socios estatais.

Preguntémonos, agora, por que Lídia Senra, a diferenza de, por exemplo, Alexandra Fernández, ten máis autonomía para facer traballo de seu (porque, con erros ou sen eles, traballo fai e fixo abondo), habida conta que estes novos partidos líquidos non teñen militancia organizada con capacidade tanto de fiscalizar nada, como de dar substento político e programático ás figuras que colocan nas institucións? Tena porque o Parlamento Europeo dá suficiencia económica aos seus eurodeputados, mentres que no Congreso, Alexandra Fernández é completamente dependente (si, unha deputada dun partido formalmente independentista é dependente) do parecer, principalmente, de Yolanda Díaz e de Antonio Gómez-Reino (o resto, a comezar por Xaime Subiela, coordenador do grupo —posto por Anova, por certo— pasando polo outro deputado de Anova, ou son conversos ao podemismo ou asiduos á procesión dos caladiños).

Outra preguntiña. Que órgano debería intervir para que Alexandra Fernández, quen deu mostras a través das súas inciativas e posicionamentos públicos, de ter unha idea de Galicia totalmente coherente cos principios fundacionais de Anova, puidese achegar ao mal chamado grupo Confederal —ten de confederal o que eu de podemita— a visión política de Anova? A mesa de coordinación da coalición (si!, lembrádeo, En Marea no Congreso non é un partido é unha coalición!!). Un órgano previsto para actuar como fiscalizador da acción dos deputados en Madrid. Un órgano previsto, precisamente, para evitar o que está a suceder: que aqueles deputados pertencentes ás organizacións estatais poidan marcar as posicións, dada a súa vantaxe material, pois teñen o repaldo de organizacións máis amplas, con máis cargos políticos e con máis liberados no Congreso. Cando se reuniu esa mesa de coordinación? Nunca. Quen fiscaliza, logo, a acción dos deputados de En Marea en Madrid, e en base a que principios programáticos? Ninguén. Algunha vez Anova se posicionou sobre eses deputados? Nunca.

Pero imos ao Parlamento Galego. Quen fiscaliza aos deputados do grupo En Marea que non votan en contra da aplicación do artigo 155 en Cataluña cando o principio da plurinacionalidade do Estado, o carácter de Galicia como suxeito político e a defensa do principio de autodeterminación formaban parte do seu programa? Ninguén. Algunha vez Anova se posicionou con rotundidade a este respecto? Nunca. Que o grande —só de tamaño— Rubén Pérez non recoñeza a Eva Solla como deputada por ir por libre a respecto do que di o programa de En Marea converteríao nun campión da coherencia, polo tanto, non sucederá ;)

Tiramos, logo, a conclusión de que á dirección de Anova lle entrou unha preocupación irrefreable polo asunto das vacinas ou, ponderando mellor o choio, comezamos a pensar que no que respecta aos movementos partidarios que estamos a presenciar arredor desta cuestión, volvemos corroborar que Anova só premia aos cargos submisos ás directrices das organizacións estatais? Deixamos de ver o dedo e vemos a lúa ou é que xa nos volvemos todos rematadamente parvos-as?

12/04/2017

Sobre medios e fins

Tomo prestada do mestre Joan Tafalla unha cita de Antonio Gramsci arredor dos medios e os fins:

“... tant sols es pot parlar de voler un fi, si se saben preparar els mitjans adequats, suficients i necessaris amb precisió, cura i meticulositat.”

Isto é:

"...só se pode falar de querer un fin se se saben preparar os medios adecuados, suficientes e necesarios con precisión, coidado e meticulosidade."

E a tomo para arrebolar por aí adiante unha reflexión previa e unha pregunta retórica:

Reflexión previa: 

Partamos de que o movemento emancipador está, a nivel mundial, case que no seu grao cero. Vaia, que seguimos, coma quen di, onde estabamos en 1989. Partamos, logo, de que as condicións para termos os medios adecuados, suficientes e necesarios para conseguirmos os fins máximos que nos propomos son moi adversas.

Malia isto, en 2007 estourou unha crise do capitalismo financiarizado, réplica da gran crise sistémica de duración longa que se iniciou nos anos setenta do século XX e que non rematou, nin probablemente rematará nunca.

No Estado español, esa crise está afectando non só ao modelo de reprodución capitalista local senón tamén ás estruturas do Estado que o amparan política e culturalmente. O cal, secularmente, nesta parte do mundo e polas súas propias peculiaridades hitóricas, acaba tomando forma, tamén, de crise nacional.

Pregunta retórica:

Con este pano de fondo, quen está máis dentro da realidade, isto é, quen fai unha proposta política máis adecuada, suficiente e necesaria para dar unha saída en clave democrática (democrática, non en clave revolucionaria) a esta crise de réxime —habida conta da situación política en que nos atopamos desde que Podemos decidiu non enviar a Rajoy á esterqueira da Historia cando puido facelo—: aquel partido (no sentido de parte non de marca electoral con logotipo e cor corporativa) que propón a independencia dun territorio vencellada a uns valores democráticos a unha base articulada, mobilizada e disposta a levar a cabo o seu programa ou [esquezamos que a xentiña podemita propuña, hai nada, tomar, con Karl Marx, o ceo por asalto e non por consenso] quen propón, desde unha concepción da política como combate textual de notables e despreocupada da creación de base social organizada e dotada de coherencia ideolóxica, unha suposta confederación (digo suposta porque pretender confederar a quen non consideras suxeito político colectivo é un absurdo) a un electorado pasivo, televisivo e enchoupado de franquismo sociolóxico?

Quero dicir con isto que creo que a independencia de Cataluña é, hoxe ou no medio prazo, politicamente posible? Non, son escéptico con esa idea. Creo que, se chega, a independencia de Cataluña tardará bastante tempo en producirse. Pero si creo que o bloque independentista catalán ten, neste momento, unhas condicións subxectivas máis propicias que a esquerda estatal para que a súa proposta de máximos acabe provocando, na dialéctica política interna do Estado, algún tipo de transformación daquel en clave democrática (ou, poñéndonos xa no peor dos escenarios, pra que a regresión democrática do Estado español non sexa total), polo que penso que a esquerda estatal debería aceptar que o movemento democrático catalán é a vangarda que debe ser apoiada polos demócratas de toda parte.

Por outra banda, penso que a incomprensión dese feito, e o comportamento da esquerda española a respecto do movemento democrático catalán, está a situala, queira ou non o queira, no campo do statu quo, o cal, na España de 2017 é, en realidade, o campo da reacción.

Tertium non datur. Non hai terceira vía, entendida esta como motor que propulse a dialéctica da transformación. Pode habela como meta de chegada, pero non como potencia que faga rodar a pedra. E non pode habela porque a esquerda española non ten alicerces sólidos baixo os seus pés (base social organizada na que esa terceira vía sexa hexemónica e ideoloxicamente coherente) que sosteñan as súas propostas políticas. Todo isto que a esquerda española non ten [nin un mísero sindicato minimamente combativo!], é, precisamente, o que se chama Movemento.

Coda:

Das outras esquerdas: municipalistas, negrianos e demais especies xa nin me mato a falar. En primeiro lugar porque son satélites da estratexia de Unidos Podemos. En segundo lugar porque as súas propostas son, directamente, marcianadas que non aguantan un asalto en canto un pretende cotexalas coa percepción da realidade de calquera sector social minimamente relevante no lugar e no tempo en que nos movemos.