9/28/2016

Golpe de salón en Ferraz

Na medida en que o PSOE é unha parte constitutiva do Estado-Réxime, o que sucedeu esta tarde coa dimisión de 17 membros da executiva para evitar as primarias e o congreso que pretendía Sánchez 

(Los números que ahora hacen los barones que encabeza Susana Díaz, entre ellos Javier Fernández, Emiliano García-Page, Guillermo Fernández Vara y Javier Lambán, posibilitan que en caso de no conseguir derribar a Sánchez antes del sábado, logren su objetivo en el comité federal, donde aseguran contar con 180 votos contrarios a la propuesta del secretario general de celebrar primarias el 23 de octubre y congreso federal a primeros de diciembre. Si ello fuera así, Sánchez tendría francamente difícil sobrevivir en el cargo más allá del fin de semana, por mucho que haya asegurado que no se plantea, ni siquiera es esta hipótesis, su dimisión. De hecho, con estas 17 dimisiones, hay quien deduce que ya ha dejado de ser secretario general, a partir de la interpretación de los estatutos federales.)

é, nin máis nin menos, que un golpe de Estado onde a substracción da soberanía popular se dá no corpo das bases do PSOE como representación, en pequeno, dos cidadáns de todos os pobos do Estado. Tal foi a importancia do asunto que, como nos bos vellos tempos, TVE interrompeu a programación para anunciar o ocorrido.

Que todo isto suceda ao tempo que Juan Carlos I é sospeitoso de tentar pagar a Manos Limpias un pastizal para que retirasen a acusación contra a súa filla, tampouco pode ser casualidade.

A probable gran coalición, explícita ou implícita, según como a queiran vender, que se enxerga no futuro, permitirá cumprir co que Bruxelas agarda para os próximos orzamentos do Estado. Como aquí explican, a mera prórroga dos mesmos por parte dun goberno en funcións, non sería de todo viable.

Se as forzas que se dicían do Cambio volven ser de Creba democrática (como se chamen dá igual, o importante é cal sexa a súa praxe, e esta non debe ser a do "cambio"), a Gran Coalición deixa todo o campo da oposición ao "Réxime do 78/2011" para elas. Iso significa, por exemplo, que o goberno valenciano presidido por Ximo Puig, un dos demisionarios que provocaron a caída de Sánchez, co apoio de Compromís e Podemos, non pode durar.

A situación pode ser ben semellante á que deixaran as primeiras eleccións xerais, as do 20D de 2015. A torpeza de Podemos ao non investir a un PSOE que, de facto, tería que gobernar como unha Gran Coalición para aprobar calquera medida lesiva para as clases populares, deixando todo o espazo da esquerda para eles, provocou que Rajoy saíse vivo e que os comicios de Euskadi e Galicia fosen máis propicios para a estabilidade que para as mudanzas.

Podemos terá que escoller. E nese debate andan, agora mesmo, entre a liña errejoniana, que procura substituír ao PSOE parecéndose a el, ou a liña de Iglesias que, según parece, apostaría pola ruptura.

En Marea terá que facer o propio. Á vista destes acontecementos, a campaña de En Marea pivotada sobre o desenvolvemento do Estatuto preséntase aínda máis equivocada do que o foi. Pódese continuar por esa senda ou pódese virar e facerse co facho da non homologación. Pero para iso hai que eliminar toda veleidade neoquintanista.

Cando o procesisme remate coa finalización e normalización do proceso independentista en Cataluña (e niso están), a esquerda catalana terá que tomar a mesma decisión: ruptura ou homologación.

A diferenza da primeira Transición, hoxe pódese manter no tempo o discurso da ruptura. Máis ca nada por pura necesidade: non facelo significará aceptar o neoliberalismo antidemocrático europeo e tamén colocarse de perfil ante os malestares sociais que os recortes por vir seguirán causando.

9/25/2016

Notas en quente sobre o 25S

1. A mellora dos resultados do PPdG nas últimas xerais, cun candidato tan queimado como Rajoy, facía razoable a hipótese de que nunhas galegas Feijóo lo petase. Se a iso lle sumamos que os resultados desas eleccións tamén indicaban que a burbulla Podemos estaba pinchada. Só era preciso quitar o veo da "ilusión" e saber como funcionan as cousas neste país.
2. O resultado de En Marea sería un bo resultado... se En Marea fose unha organización cohesionada e non un chiringuito con máis tribus que o Amazonas. Agora iremos vendo como de suxeitas ten as costuras. Iso si, visto o visto no resultado xeral, creo que a renuncia ideolóxica sen ningún tipo de debate político colectivo que empredeu moito do mundo que está integrado aí dentro non pagou a pena.
3. Os resultados para Anova (partido que, por ser o de Beiras, é o que achegaba máis capital político xunto con Podemos) son lamentables: 2 deputados. Os resultados para Podemos son mellores dos que, creo eu, obterían facendo unha campaña en solitario: 6. Se temos en conta que EU está en total sintonía con Podemos, cómpre sumarlle 2 deputados máis. Os deputados-as lugueses, a medias entre Cerna e unha sorte de quintanismo non identificado: 3. Finalmente, Ánxeles Cuña, por Ourense, que, pola evolución da campaña nesa circunscrición, eu non sabería neste momento onde ubicar.
4. Pablo Iglesias dixo, no máis puro estilo, pa chulo mi pirulo, que Podemos era primera forza de ámbito estatal no País Vasco, que En Marea segunda en Galicia e que, polo tanto, había que continuar con... Unidos Podemos (!) Pero se en Euskadi se presentaba Podemos e en Galicia En Marea... que é o que quere dicir exactamente PI, especialmente no que se refire a Galicia e especialmente á parte nacionalista de En Marea (ademais, do pobre que resulta que o primeiro twit da noite o dedique ao debate interno co errejonismo)?
5.  Leiceaga é o próximo Dinoseto: Caballero vaino podar. O malo é que era un bo candidato para o PSdG, o peor é que En Marea tiña un perfil tan parecido que puido roubarlle electorado. Trasvase de votos e café augado para todos.
6. O PPdG é un partido orgánico. Iso quere dicir que está instalado na realidade cotiá ideolóxica e material dunha parte moi importante dos galegos e galegas. E iso quere dicir que é como unha rocha. En suma, está ben desprezar todo o desprezable que hai no PP (que é moito, obviamente), pero tamén aprender: menos Laclau e máis Gramsci.
7. Na medida en que o BNG tamén é orgánico ao seu xeito, é dicir, na súa parroquia, o BNG tamén é unha pequena rocha, resiste. Se nestas eleccións tivo un plus de resistencia para o que se podía percibir, ten que deberse -ademais de a que Ana Pontón fixo unha boa campaña- a que moita xente, cun perfil ideolóxico moi definido e pouco dado a seguir modas, non viu en En Marea unha alternativa consistente ao BNG. A propósito do BNG engadir tamén unha cousa: xa non se pode dicir que a UPG controla pero que non consegue os votos. O BNG hoxe é, practicamente, a UPG, e a candidata á presidencia tamén é militante dese partido. Unha incógnita máis da política galega despexada.