6/30/2007

Palabras

No principio estaba a Palabra
e a palabra estaba onda Deus,
e a palabra era Deus.

Evanxeo de San Xoán.


Nunha escena da película de ciencia ficción Dune -dirixida por David Lynch en 1984- o protagonista, Paul Usul Muad'Dib, ensina aos seus homes unha técnica de combate especialmente destructiva. Diante dun obelisco de pedra, proponlle a un dos seus guerreiros que tente destruila dunha patada, dun puñetazo, etc. Por suposto, non o consegue. Muad´Dib entón, ordéalles que se retiren, conecta unha sorte micrófono que leva arredor do seu pescozo, e, a través doutra máquina que sostén na súa man, emite coa voz unha especie de shaaaa sostido, provocando que o obelisco estoupe ante os ollos impresionados dos soldados. Muad´Dib explícalles aos seus homes: "Isto forma parte do método sobrenatural, algúns pensamentos, teñen certo son que equivale a unha forma, co son e co movemento seredes capaces de paralizar os nervos, de esfrangullar os ósos, de crear imperios, de sofocar ao inimigo ou de rebentar o seu organismo". Noutro momento da escena, un guerreiro que está sostendo o aparello destructor sen reparar en que está funcionando, chama a Muad´Dib polo seu nome, provocando que a parede de enfronte tamén estoupe. Muad´Dib, sorprendido ante este feito reflexiona para sí: "O meu nome é unha palabra que mata".
Entro na web de LibertadDigital, ese think tank da dereita española, e tópome nun apartado, cun suplemento chamado Ideas. Nel fálase -é dicir, defínese, o divino e o humano-, fálase de Richard Dawnkins e da existencia de Deus, do cambio climático, de Giordano Bruno, de Economía, de Crise; todo cun certo espíritu contracorrente, que se pode resumir nesta frase que cita un dos opinantes:
librarse de la basura intelectual recibida es una de las más ímprobas de cuantas tareas se proponga una persona con verdaderas ganas de aprender, e canta razón ten.
Chámame moito a atención esta nova actitude da dereita española, este novo espíritu combativo e rebelde que se ten sustanciado nas manifestacións anti-proceso de paz dos últimos tempos ou nos chamamentos á insubmisión por parte dos Bispos (Cañizares mesmo revelou que a Educación para a Cidadanía é O Mal, así, con maiúsculas); pero tamén me chama a atención, o feito de que estén tentando gañar o combate no máis importante dos escenarios: o escenario das ideas, é dicir, no mundo das palabras.
Paradóxicamente, na actualidade unha das palabras chave para a dereita é a palabra liberdade: liberdade de prensa, liberdade para escoller idioma (aquí hai que encadrar aos demagogos de tangallegocomoelgallego), liberdade para escoller os valores educativos e, por suposto, liberdade de mercado.
En definitiva: a épica do far-west. A liberdade do individuo nómada e autosuficiente fronte ao abafante Estado e á opresiva sociedade. E é que a dereita española xa superou a Primo de Rivera e ás vivendas sociáis, á Sección Feminina e ao isolacionismo: agora o que mandan son as leccións neocóns estadounidenses.
Pero... e a esquerda? Onde está a esquerda neste rearme da dereita? Por que hai a sensación de que a dereita está conseguindo gañar terreo en ámbitos dominados tradicionalmente pola esquerda? Por que están conseguindo crear unha rede de apoio naquilo que Gramsci -un home de esquerdas- definiu coma sociedade civil (Fundación en Defensa de la Nación Española, AVT, Galicia Liberal, Fundación Ágora, etc) sen que dende o outro lado se vexa o mesmo músculo organizativo? E o que é peor, por que se lles está permitindo roubar, deturpar, e prostituir aquelas ideas -liberdade igualdade fraternidade- que son os buques insignia do pensamento de esquerda?
Se a esquerda perde a batalla das palabras, se renuncia á súa tradición, se segue co complexo post-muro de Berlín, permitirá que se establezan discursos alternativos sobre temas nos que tradicionalmente reinaba. Este será o comezo da fin.
Coas palabras pódense construir imperios ou pódense esfrangullar ósos. As palabras son armas de dobre gume, hainas que acariñan, e hainas que rabuñan, pero hai palabras que, según as mans nas que estén, simplemente matan.

2 comentários:

RICARDO ARIAS disse...

Moi certo. Permítome tamén unha reflexión complementaria: para os que nos consideramos auténticamente liberais ao tempo que progresistas o medo xa está materializado: roubáronnos o termo "liberal". Eu creo no liberalismo como freo mesmo aos excesos democráticos -e se non, que lle pregunten aos dereitos individuais asoballados polas lexislacións antiterroristas-. Creo tamén no mercado libre, pero como o definiu Adam Smith (e outros nesa liña), non como o soñan os neocons da nova onda.
Permítome seguir na mesma liña preguntándome: ¿por qué certos elementos da esquerda seguen a vivir en Babia mentres nos rouban o liberalismo para retorcerlle o significado? Algúns botamos en falla algún Kant que nos asista, algún Habermas, algún Rorty... outros seguen soñando con Fidel Castro. E os de sempre enchen o concepto "liberalismo" de "vivan as caenas".

freefun0616 disse...

酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店經紀,
酒店打工經紀,
制服酒店工作,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
酒店經紀,

,