2/14/2009

Consumo consciente e Israel*

Para Gramsci crise é o que ocorre cando o vello non morre e o novo non dá nacido. En tempos de superestruturas inoperantes, estados-nación en declive e sistemas de partidos esclerotizados nos que a palabra democracia é un adorno retórico, cando o homo consumens gañou por K.O. ao homo politicus, só se enxerga, polo menos até que haxa parto, unha vía practicable para recobrarmos as rendas da res publica: facer do consumo unha cuestión ética central. E é que só identificándonos até o extremo co rol que nos adxudican contrarrestaremos a súa influencia. Se comprar na polis é máis importante que dirixila; ou mellor, se comprar na polis é dirixir a polis, politicemos as compras. Falemos a súa lingua até confundilos. Usemos a súa propia forza para tumbalos. Como judokas.
O persoal é político e nada é tan persoal como a cesta da compra. A democracia directa de supermercado é a utopía accesible a todas e todos. O medo que espallou a creba financeira entre a cidadanía do norte provocou a contracción do consumo. Os nosos dirixentes debánanse agora os miolos para conseguir que volvamos gastar. Como as bicicletas, o capitalismo precisa movemento para non caer –a pirámide de Madoff non era a excepción do sistema senón a pedra angular do seu funcionamento.
Linlle a Naomi Klein algo que me lembrou as desesperadas palabras de Mustafa Bargouti: "O mundo aínda non é consciente de que o que está a pasar en Palestina é outro apartheid". Dicía Klein que «a mellor estratexia para poñer fin á cada vez máis sanguenta ocupación é converter a Israel en obxectivo do tipo de movemento mundial que puxo –van aló vinte anos– fin ao apartheid en Sudáfrica». Que estratexia? Nin máis nin menos que o boicot comercial. Eis un camiño, mentres non houber outros, para que non se repitan atrocidades como a de Gaza: coller vimbios vellos para facer cestos novos.

* Artigo publicado na sección "A dúas bandas" do número de febreiro de Tempos Novos.

3 comentários:

J. disse...

A idea dun boicot a productos israelíes (ademáis de que se chegan a perxudicar a alguén, coma eslabón máis febre do mercado laboral, será ós traballadores asalariados, tamén árabes, que forman a clase obreira do país), non é máis ca un outro intento por negarse a comprender a especificidade deste conflicto, alén de amosar a mesma atitude cara o mundo globalizado no que vivimos.

Crendo que por non mercar productos que teñan uns díxitos no código de barras estamos a repercutir dalgún xeito na economía dun país, e supoñer que esa hipotética repercusión vai facer que muden estas ou aquelas políticas que nós criticamos dende a nosa casa, é descoñecer (léase "querer descoñecer") que as principáis navieiras israelíes navegan con bandeiras doutros países, as súas multinacionais máis importantes asócianse con empresas locais á hora de comercializar os seus productos, ou que non será habitual que o consumidor chegue a saber que a mesa que se construéu en China, se embarcou en Filipinas, e el mercou en Madrid, foi no seu momento deseñada en Tel Aviv.

Aínda dando por certo que se poidan salvar eses atrancos, o problema básico desta clase de prantexamentos é que están patrocinados por persoas que, se por algo se caracterizan, é por unha clara incoherencia. Se cadra a parte máis significativa das exportacións israelíes atópanse na área das novas tecnoloxías, e dubido moito que o mesmo seitor da sociedade que publica nos seus blogues a súa adhesión a esta medida, logo perda de empregar ordenadores con tecnoloxía de Intel Centrino ou deixe de comunicarse mediante o chat. Asi mesmo, arquivos de compresión de datos que empregamos na nos vida cotiá coma o mp3 ou pdf teñen a súa orixe nun invento israelí, e o mesmo acontece cos formatos de imaxe png ou gif, tan frecuentes na rede. Inventos que, coma os anteriores, xeran bós dividendos para as empresas e departamentos de comercializción das universidades israelíes.

Sen acritude.

O Fuco disse...

A primeira das teses que expós, (léase “ao final o boicot prexudica á clase traballadora árabe”) parte dunha óptica das cousas que poderiamos calificar de reformista; e receitar paciente reformismo nunha situación de apartheid semella, ademais de interesado, cínico, toda vez que “árabes sometidos = man de obra barata”. Esta lóxica é a mesma que aplica, noutra orde de cousas, a esquerda europea ante a crise do automóbil: avoguemos por dar axudas á compra de coches para evitar o peche de empresas en lugar de cuestionar radicalmente o absurdo dun sistema que se sostén só na medida en que consegue que os cosumidores renoven continuamente o seu parque automobilístico alén das súas necesidades reais. Un sistema, en suma, cuxo funcionamento coincide co da pirámide de Madoff.
Sobre o de considerar á globalización (por certo que intúo no uso desta palabra-fetiche que a globalización é para ti a fin necesaria dunha historia teleoloxicamente construída) a proba inapelable da ubicuidade e da inaprehensibilidade dos intereses/beneficios israelís, casa mal co argumento que desenvolves máis abaixo, onde si tes claro que os dividendos que xera o mp3 ou o pdf van parar ás moi concretas e claramente determinables arcas das universidades israelís.

Coincido na segunda tese (léase “é dificultoso determinar que é un produto israelí”) agora ben, isto parte dun a priori: o boicot, para ser efectivo, necesita aplicarse a absolutamente todos os produtos israelís, o cal é falso. Un chamamento a escala global para boicotear a Israel non necesita determinar e rexeitar absolutamente todos os produtos israelís, basta con conseguir unha campaña eficaz nun ou dous produtos para que esta poida ser efectiva. Ademais, o éxito do boicot non reside só no dano económico que este poida xerar por si mesmo, senón en que este cumpra unha función que poderiamos chamar, se mo permites, metonímica; é dicir, que o éxito no boicot dun ou dous produtos israelís acabe por transformarse no símbolo dun rexeitamento á totalidade da conduta duns gobernantes (e duns poderes económicos, porque ao final todo conflito é económico) dados. Así mesmo, non debemos esquecer que vivimos nun mundo onde a imaxe proxectada é tan importante como a esencia, así pois, un chamamento ao boicot a Israel, pode, por si mesmo, deteriorar a imaxe dese país, alí onde esta aínda posúa algunha credibilidade. Cómpre dicir tamén que a eficacia do boicot non reside só (que tamén) na capacidade de evitar a compra de produtos israelís dun número máis ou menos elevado de individualidades, senón de que esta corrente consiga forzar a toma de posición dos distintos gobernos onde residen estes cosumidores conscientes. E creo que non hai dúbida de que se dous ou tres países europeos se negasen a importar mercadorías israelís, xa poderiamos empezar a falar dun dano económico serio.

A terceira das túas teses (léase “os que incitan ao boicot son incoherentes”) paréceme a mais fácil de desmontar desde o momento en que apela a abstraccións e suposicións sen base concreta nin proba algunha: “as persoas que incitan ao boicot se caracterizan por unha clara incoherencia”, “dubido moito que o mesmo seitor da sociedade que publica nos seus blogues a súa adhesión a esta medida, logo perda de empregar ordenadores con tecnoloxía de Intel Centrino ou deixe de comunicarse mediante o chat”, etc. Así mesmo, e posto que falas do beneficio que xeran estas supostas incoherencias atribuídas a non se sabe quen con non se sabe qué base, tamén cumpriría preguntarse se é tan invalidante a incoherencia de quen se vale (coma os judokas) da tecnoloxía do adversario para contribuír a tombalo. Haberá que facer os cálculos para coñecer ben se compensa.

Sen acritude.

freefun0616 disse...

酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店經紀,
酒店打工經紀,
制服酒店工作,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
酒店經紀,

,