7/23/2007

Cine, amor e latín

A historia da película é simple: Wilbur tenta unha e outra vez suicidarse sen chegar a conseguilo xamáis. O seu irmán Harbour lévao á súa casa, coa fin de poder vixialo, sita no mesmo predio da vella librería que o pai de ambos deixou en herdanza. Pronto aparecen a nena Mary e máis Alice. Despois de esta casar con Harbour, nai e filla quedan a vivir cos dous irmáns, formando entre todos unha bonita familia. Tras varios intentos infructuosos máis de suicidio por parte de Wilbur, a Harbour diagnostícanlle un cancro de pancreas, polo que ten que ser ingresado no hospital. Nesta situación, a ateigada librería é, pouco a pouco, testigo do nacemento dunha nova relación entre Wilbur e Alice. Unha relación inocente, sen ánimo de danar a ninguén, pero que cada vez se vai facendo máis forte. Un día, Harbour vai pasar unhas horas á casa. Rápidamente se decata do que acontece, e no emocionado abrazo de despedida ao irmán, encoméndalle que coide dela. Ao chegar ao hospital, inxire un frasco de pastillas e morre. Na derradeira escena da película aparecen Alice, Mary e Wilbur –que xa nunca máis volveu tentar suicidarse- visitando a tumba do bo de Harbour.
Mentras vía Wilbur wants to kill himself (Lone Scherfig, 2002) víñame á cabeza unha e outra vez unha estraña asociación: La tía Tula de Miguel de Unamuno. Lembraba especialmente aquela parte do prólogo en que Unamuno facía a súa disquisición filolóxica-psicolóxica sobre o termo sororidad:
La observación es que así como tenemos la palabra paternal y paternidad que derivan de pater, padre, y maternal y maternidad, de mater, madre, y no es lo mismo, ni mucho menos, lo paternal y lo maternal, ni la paternidad y la maternidad, es extraño que junto a fraternal y fraternidad, de frater, hermano, no tengamos sororal y sororidad, de soror, hermana.
Queixábase, o vello profesor, de que non existise un termo que designase esa cualidade, según el, exclusivamente feminina, que consiste en ser irmá dunha irmá ata o punto de facerse cargo da familia desta. Será a película de Scherfig a mostra de que agora tamén o termo fraternidade, con todas as súas connotacións, é unha limitación da linguaxe para definir este suposto fenómeno?
A peli é unha sorte de contiño feliz na adversidade, onde todo, dende a evocadora fotografía, pasando polo acento escocés das personaxes, ata os chistes amables –coma o do vello que entra na librería preguntando por un libro de Kipling e Wilbur, collido en medio dun novo intento de suicidio, lle da un libro que fala de pickling (conservas)- se confabula para que pasemos de puntiñas por lugares tan escabrosos coma o cancro, o suicidio, ou a traición.

A outra historia tamén é simple. Wing e Fai -os protagonistas de Happy together (Wong Kar-Wai, 1997)- son dous homes que empregan a mesma cantidade de paixón follando, discutindo, baténdose ou curándose as feridas. A súa é unha relación de amor-odio incansable que transcorre nunha Arxentina canalla e inhóspita. Son dous desubicados que se necesitan tanto como necesitan estar sós. A combinación do branco e negro coas cores hipersaturadas, a suciedade da fotografía, o barroquismo e a fragmentación das imaxes, non fan máis que pór de relevo ese tumultuoso labirinto de relacións persoais inestables e enfermizas.
Un momento sublime da película: cando Fai chega só ás fervenzas de Iguazú -algo que os dous amantes planearan facer xuntos- e escoitamos, sobre un plano aéreo de miles e miles de hectolitros de auga e escuma caendo violentamente, Cucurrucucú paloma cantada por Caetano Veloso; a mellor metáfora para describir o funil en que se converte o noso estómago cando botamos a alguén de menos.
O amor de Happy Together non ten nada que ver co amor-plan-de-vida de Wilbur wants to kill himself –é curioso que a máis optimista teña un título tan escuro e a máis crúa teña un título tan alegre. En Happy together o amor é tan tortuoso, extenuante e perigoso, que os amantes necesitan pór terra por medio para sobrevivilo.
Ou, por finalizar con outra disquisición filolóxica: o amor é aquí coma un duelo. Palabra que ven do latín duellum, e que está formada por duo (dous) e bellum (conflito). É dicir, a vida mesma.

4 comentários:

XiaoRoel disse...

Duelo, segundo Corominas, só sufre a influencia analóxica de duo, pero en realidade ven dunha forma arcaica (e poular) duellum, que en latín clásico se convertíu en bellum.

Un saúdo desde a nazón incesante:

Xiao Roel

XiaoRoel disse...

Seguindo con duelo, ao vermos a forma galega do de dolus (dor), que en principio non ten nada a ver con duelo (palabra xurídica extraña ao castelán , con primeira manifestación tardía (1456), durante séculos). en galego duelo é un evidente préstamo do español.

Saúdos desde a nazón incesante:

Xiao Roel

Fuco disse...

Grazas polos teus apuntes. Son moi interesantes. A fonte de onde saquei a etimoloxía de duelo foi un libro sobre esgrima. Está claro que o autor sabía menos latín que Corominas, pero probablemente sabía máis sobre conflitos, de aí que me siga quedando coa versión menos científica e máis literaria. Saúdos.

freefun0616 disse...

酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店經紀,
酒店打工經紀,
制服酒店工作,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
專業酒店經紀,
合法酒店經紀,
酒店暑假打工,
酒店寒假打工,
酒店經紀人,
菲梵酒店經紀,
酒店經紀,
禮服酒店上班,
酒店小姐兼職,
便服酒店工作,
酒店打工經紀,
制服酒店經紀,
酒店經紀,

,